طمأنينه، آرامش و امنيت واقعى كه اسلام آن را بالاترين مرحله سعادت فرد و جامعه مى‌شمارد و در قرآن آن را به عنوان پاداش مبارزه و جهاد براى مستضعفان در حال مبارزه نويد داده است (وَعَدَ اَللّ [١] ٦ [٤] ٨;هُ اَلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا اَلصّٰالِحٰاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي اَلْأَرْضِ)‌ ١در سايه رفاه عمومى ميسر مى‌باشد. [٢] از اين رو امام (ره) علاقمند بودند كه همه افراد ملت ايران در رفاه باشند تا از نعمت امنيت همگانى برخوردار گردند. [٣]

هنگامى كه تأمين رفاه مطلوب به عنوان يك هدف راهبردى در سياستهاى كلان دولت جايگاه مطلوبى بيابد و نظام اقتصاد سياسى بر اين پايه شكل بگيرد مى‌توان به امنيت براى محرومان در جامعه اميدوار بود كه حقوق آنان در جامعه مورد تعرض قرار نگيرد و مستضعفان فداى رفاه‌طلبى مرفهين بى‌درد نگردند.

نكته مهم در انديشه امام (ره) در اقتصاد سياسى، فرق نهادن بين هدف راهبردى رفاه عمومى و سياست رفاه‌طلبى قشر مرفه جامعه است كه اولى جامعه را به امنيت محرومان و دومى آن را به اسارت مستضعفان و قربانى شدن قشر آسيب‌پذير براى تأمين خواسته‌هاى مرفهان بى‌درد مى‌كشاند. امام (ره) راه دوم را شايسته ملت مبارز و مدافع ارزشهاى راستين اسلام نمى‌دانست و روح انقلاب را با رفاه‌طلبى مغاير مى‌شمرد و مبارزه، قيام آخرت طلبى و انقلاب را سازگار با رفاه طلبى، دنيا خواهى و راحت طلبى نمى‌دانست.٤ هرگونه تلاش براى تأمين رفاه عمومى را مشروط به فداكارى در راه تضمين معنويات جامعه مى‌نمود. [٥]

در ديدگاه امام (ره) جامعه‌اى كه در حال مبارزه براى تأمين رفاه و احياى حقوق محرومان است حتى قبل از آن كه به هدف خود برسد آرامش و امنيت را براى اقشار محروم بازگردانده است و تجلى اين نوع امنيت در راست قامتى و استوارى قدم، اقشار محروم در حفاظت از دستاوردهاى قيام و پاسدارى از انقلاب در برابر دشمنان مى‌باشد. امام (ره) ضمن اشاره به كمبودها و نارساييها معقتد بود كه چيزى كه همه مردم ما فراتر از آن را فكر مى‌كنند مسأله حفظ اسلام و اصول انقلاب است.

[١] . سوره نور، آيه ٥٥.

[٢] . پيشين، ج ٤، ص ١٨٣.

[٣] . پيشين، ج ٥، ص ٢٥٩.

[٤] . پيشين، ج ٢٠، ص ٢٢٥.

[٥] . پيشين، ج ١، ص ٢٢٣.