فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٥٦ - مبحث سوم فرهنگ مصرف و رفاه

محتواى عمليات بانكى در اين قانون دگرگون شده است، به عبارت ديگر بانكها در جمهورى اسلامى ايران عمليات مضاربه و مشاركت را انجام مى‌دهند نه سپرده‌گذارى به روال بانكهاى خارجى.

با اين همه در عمل، مشكلات فراوانى به وجود آمده و اكثر كسانى كه از تسهيلات بانكى در زمينه سپرده گذارى و يا دريافت وام از بانكها بر اساس مضاربه و مشاركت استفاده مى‌كنند معمولاً از ماهيت عمل بى‌اطلاعند و به تصور سود پول، سرمايه‌گذارى نموده و يا وام دريافت مى‌كنند، در نتيجه نوعى قرارداد صورى را تداعى كرده كه براى بسيارى قابل قبول و حتى به لحاظ موازين شرعى خالى از شبهه نيست.

آموزش كارمندان بانك و توجه به توجيه مشتريان بانكها تا كنون نتيجه مطلوبى را به بار نياورده است و اكثر مشتريان بانكها فرصت يا حوصله كافى براى دريافت اطلاعات كافى به منظور پى بردن به ماهيت اين نوع عمليات بانكى را ندارند.

مبحث سوم: فرهنگ مصرف و رفاه

ارتقاى درآمد سرانه به منظور افزايش رفاه عمومى را مى‌توان به گونه غير مستقيم نيز مطرح و مورد مطالعه قرار داد. كار و سرمايه دو عامل مهم و مستقيم در ايجاد درآمد و ارتقاى رفاه عمومى است. لكن واژه «توفير الفىء» كه در نصوص اسلامى آمده و در مباحث قبلى از امير المؤمنين (ع) نقل نموديم بسى فراتر از عامل كار و سرمايه است و مى‌تواند عوامل غير مستقيم از قبيل عوامل فرهنگى مربوط به انتخاب نوع مصرف و نوع رفاه را شامل گردد. گمان نوع و فرهنگ مصرف و فرهنگ رفاه در ارتقاى رفاه عمومى مؤثر باشند.

١. فرهنگ مصرف:

انتخاب الگوى مصرف از مشكلترين مسائل فرهنگى جامعه است، حتى اگر جامعه به يك الگوى سالمى در مصرف برسد با تحولات اجتماعى نياز به الگوى جديد دارد. نياز دايمى جامعه به الگوهاى جديد مصرف با