مخاطره افكنده است: فيليپين با ٦٠ درصد، بنگلادش با ٨٢ درصد، افغانستان با ٦٥ درصد، برزيل با ٦٥/٥ درصد، هائيتى با ٨٢/٦ درصد، سومالى با ٩٥/٥ درصد، مالى با ٦٤ درصد، بروندى با ٨٢/٤ درصد، گواتمالا با ٧٥/٣ درصد و زئير با ٩٦ درصد گوى سبقت را از ساير كشورهاى در حال توسعه ربوده‌اند. [١]

در كنار اين موارد، كشورهايى نيز ديده مى‌شود كه با نسبت درصد كمترى در سياستهاى فقرزدايى موفق بوده‌اند مانند مالزى با ١٩/٢ درصد، اردن با ٢٠ درصد، مصر با ٢٥ درصد و اندونزى با ٢٦ درصد توانسته‌اند دامنه فقر را محدود و حركت آن را به سمت نزول سوق دهند.

تحليل اين آمارها با توجه به معيارهاى پيش فرض كه توسط سازمانهاى بين‌المللى اعمال گرديده كار ساده‌اى نيست و ما در اين فرصت، نه توان آن را داريم و نه آن را مفيد مى‌شماريم در حقيقت هر كشورى با توجه به شرايط خاص خود و تطبيق معيارهاى بين‌المللى با شاخصها و آمار موجود در كشور بايد داده‌هاى صحيح دين آمارها را استخراج و به بررسى و تحليل آنها همت گمارند.

آمارهايى كه تا سال ١٣٧٥ در جمهورى اسلامى ايران انتشار يافته، در كل، ميزان فقر را در شهرها، ١٢/٢ درصد و در ميان روستائيان ٢٦/٢ درصد بر آورد كرده است.

مبحث دوم: محاسبه خط فقر

در محاسبه پيچيده خط فقر كه مرحله نهايى فقر را از مرحله ابتدايى غنا جدا مى‌سازد، عوامل گوناگونى مؤثرند كه مهمترين آنها سه عامل مهم: شرايط اقتصادى و سياسى حاكم بر جامعه، معيارهاى ارزشى و فرهنگ عمومى و آداب و رسوم

[١] . آمارهاى فوق، درصد فقر در ميان روستاييان را در كشورهاى مذكور نشان مى‌دهد آمار درصد فقر در ميان جمعيت شهرى به همان ترتيب بالا به قرار ذيل است:

فيليپين با ٤١/٨ درصد، بنگلادش با ٥٣/١ درصد، افغانستان با ٢٩ درصد، برزيل با ٣٩/٢ درصد، هائيتى با ٢٨/٢ درصد سومالى با ٥٤/١ درصد، بروندى با ٦٦/٦ درصد، گواتمالا با ٧٠/٣ درصد و زئير با ٣٥/٢ درصد. چنان كه درصد فقر در جمعيت شهرى مالزى ١٠/٦ درصد، اردن ٢٠ درصد، مصر ١٩/٦ درصد، اندونزى ١٩/٤ درصد اعلام گرديده است.