رابطه رفاه و آزادى مشاغل به معنى امكان مادى اشتغال براى همه يا اكثريت انكار ناپذير است. سياستهاى اقتصادى كه با هدف رسيدن جامعه به رفاه برنامه‌ريزى مى‌شوند بايد توسعه مشاغل و ايجاد مشاغل جديد را به طور جدى در مهمترين بخش برنامه‌هاى خود بگنجانند. بى‌گمان ايجاد مشاغل جديد يك برنامه ساده نيست و نياز به فراهم آوردن امكانات و زمينه‌هاى فراوان دارد كه براى رسيدن به اين نتيجه بايد همه بخشهاى سياسى، اقتصادى، فرهنگى، امنيتى و اجتماعى جامعه همكارى نمايند.

مى‌توان در اين راه از وضعيت معيشتى يك خانواده به عنوان مثال استفاده نمود.

هنگامى كه اعضاى كوچك خانواده بزرگ مى‌شوند و مى‌خواهند خانواده جديدى را تشكيل دهند با اين پيش فرض كه درآمد خانواده محدود و براى تأمين رفاه خانواده برنامه‌ريزى شده؛ اكنون تأمين اعتبار براى تشكيل خانواده جديد نياز به افزايش درآمد دارد. افزايش درآمد خانواده، يك امر مربوط به خانواده نيست.

عوامل بسيارى در ايجاد چنين مطلوبى مؤثرند. چنين خانواده‌اى ناگزير است از همه امكانات و زمينه‌هايى كه مى‌تواند به آنها دسترسى يابد استفاده كند و درآمد خود را افزايش دهد. حتى نيروى اضافى كار كه احياناً در افراد خانواده وجود دارد براى ارتقاء درآمد كافى نيست. بايد مجالى براى كاربرد آن نيز وجود داشته باشد و امكاناتى كه كار حاصل از نيرو را به درآمد تبديل كند موجود باشد.

محدود كردن تعدد اشتغال براى افرادى كه از امكانات اشتغال بيشتر برخوردارند مى‌تواند راهى براى ايجاد مشاغل جديد باشد لكن چنين برنامه‌اى ماهيتاً، تقسيم كار به حساب مى‌آيد، نه ايجاد اشتغال. مهمترين طريقه ايجاد كار استفاده از فن‌آورى و تكنولوژى مدرن است كه قادر به شكستن و جزئى كردن كارهاى كلان و كلى است. فرضاً صنعت مدرن چاپ مى‌تواند دهها شغل را به وجود آورد در حالى كه چاپ به معنى سنتى، اشتغال محدودى را به وجود مى‌آورد.

مدرن كردن و به روز رساندن كشاورزى، صنعت، دامدارى، آموزش و صدها مشاغل كلان مستلزم هزاران شغل جديد است كه در صورت تقسيم عادلانه كار