قبولى آن شده، و ترا امر نموده است كه از حضرتش سؤال نمائى تا بتو عطا فرمايد، و اوست كريم و رحيمى كه ميان تو و خود حاجب و مانعى قرار نداده است، و بشفيع و واسطه ناچارت نكرده است، و اگر نسبت بحضرتش اسائه ادب نمائى و نافرمانى حضرتش كنى از توبه منعت نفرموده است، و از بازگشت و رجوع بحضرتش ملامت و سر زنشت ننموده است، و در نقمت و نازل نمودن عذاب بر تو عجله نفرموده است، و در هنگام فضيحت و رسوائى ترا رسوا نكرده است، و در جرم و گناه با تو مناقشه نكرده و سخت‌گيرى ننموده است، و از رحمت خود مأيوست نفرموده است، و در باب توبه بر تو سخت‌گيرى ننموده است، و از رحمت خود مأيوست نفرموده است، و در باب توبه بر تو سخت‌گيرى ننموده است، بلكه توبه ترا دورى و ورع از گناه قرار داده است، و گناه ترا يك، و حسنه ترا ده بحساب آورده است، و باب توبه و طلب خشنودى حضرتش را براى تو باز گذاشته است كه هر وقت بخواهى نداى ترا بشنود و مناجاتت بپذيرد، كه حاجتهاى خود را بر او عرضه بدارى، و آنچه در دل دارى بزبان آورى و براى حضرتش بيان كنى، و هم غم و گرفتاريهاى خود را بحضرتش شكايت نمائى، و در كارهايت از او مدد بخواهى.

پس از آن، كليدهاى خزائن رحمت خود را بدست تو سپرده است باينكه اذن در سؤال از حضرتش را بتو عنايت فرموده است، كه هر گاه بخواهى، درهاى خزائن رحمتش را بدعا باز توانى كرد، پس در دعا و مسألت الحاح و زارى كن تا باب رحمت خود برويت بگشايد، و اگر اجابت دعايت بطول انجاميد مأيوس نگردى، زيرا كه عطيه و بخشش بقدر مسألت است، و چه بسا در اجابت تأخير شود؛ براى اينكه دعا زيادتر شود، و عطا و بخشش بيشتر گردد، و چه بسا چيزى را بخواهى كه بتو داده نشود و بهتر از آن در دنيا يا آخرت بتو عنايت گردد، يا اينكه مستجاب نشدن آن دعا براى تو بهتر باشد؛ زيرا كه چه بسا چيزى را بخواهى كه اگر بتو داده شود در آن هلاك دين و دنياى تو خواهد بود، پس بايد سؤال تو در چيزى باشد كه جمال و نيكوئى آن براى تو بماند و وزر وبال آن از تو بر كنار بوده باشد، و بدان كه مال براى تو نماند و تو نيز براى آن نخواهى ماند، و معلوم نيست كه عاقبت كار تو