اختلاف نموده و بر آنان مشتبه شده است بر تو نيز مشتبه گردد، و استوار نمودن آن را براى تو با اينكه ميل نداشتم كه ترا بآن آگاه نمايم در نزد من نيكوتر است از واگذاشتن ترا در امرى كه از هلاكت و تباهى تو در آن ايمن نيستم، و اميدوارم كه خداوند توفيق رستگارى بتو عنايت فرمايد، و براه راست هدايت نمايد، پس براى تو اين وصيت را انفاذ داشتم.

و با اين حال اى فرزندم، بدان كه: بهتر چيزى كه از وصيت من بايد فراگيرى پرهيز- كارى و ترس از خدا است، و اقتصار نمودن بر آنچه خداوند بر تو واجب فرموده است، و اخذ بآنچه بر آن پيشينيان از پدرانت و نيكوكاران از خويشانت گذشته‌اند؛ زيرا كه آنان وانگذاشتند نظر كردن در آنچه براى ايشان نافع بوده است، چنانچه تو نظركننده هستى، و فكر كردند چنانچه تو فكركننده هستى، پس عاقبت اين فكر و انديشه اين بود كه آنچه را دانسته و فهميدند كه براى آنان نافع است گرفتند، و از آنچه بآن مكلف نبودند دورى نمودند، پس اگر نفس تو ابا و امتناع نمايد از اينكه رفتار آنان را كه با علم بآن بجاى مى‌آوردند بدون علم قبول نمايد، پس طلب علم و دانش تو بايد با تفهم و تدبر و تعلم بوده باشد، نه اينكه بفرورفتن رفتن در شبهات، و از حد تجاوز نمودن در جدال و خصومت بوده باشد، و قبل از ورود در اين كار ابتدا كن بمدد خواستن از خداى خود، و رغبت نمودن بسوى او كه موقفت بدارد، و ابتدا كن بدور افكندن هر بديكه ترا در شك و شبهه اندازد، يا در وادى ضلالت و گمراهى واردت نمايد، پس چون يقين كردى كه قلبت پاك و صاف گشته، و خاضع و خاشع و فروتن شده، و انديشه و فكرت كامل گرديده و جمع شده (يعنى از پراكندگى و تشتت فارغ شده و در راه راست و درستى متمركز شده است) و تمام هم و مقصد تو يك چيز است، پس در آنچه براى تو در اين وصيت تفسير و بيان نموده‌ام نظر و انديشه كن، و اگر انديشه‌ات بر آنچه براى خود دوست دارى جمع نشد، و نظر و فكرت از پراكندگى فارغ نگرديد، پس بدان كه مانند شتر نابينائى كه پيش روى خود نه بيند خبط نموده و بسر در آئى، و در تاريكيهاى ضلالت و گمراهى فرو خواهى رفت، و طالب دين كسى نيست كه خبط