جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ
(١)
فهرست
٣ ص
(٢)
غزلى از امام خمينى(رضوان الله تعالى عليه)
٧ ص
(٣)
سروده اى از مرحوم علامه طباطبائى(رضوان الله تعالى عليه)
٨ ص
(٤)
مقدمه اهميت بيدارى شب و سحرخيزى از نظر خواجه
١١ ص
(٥)
غزل 301 عيد است و موسم گل و ياران در انتظار
١٧ ص
(٦)
غزل 302 عاشق زارم مرا با كفر و با ايمان چه كار
٢٥ ص
(٧)
غزل 303 گر بود عمر به ميخانه روم بار دگر
٣٣ ص
(٨)
غزل 304 نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير
٤٠ ص
(٩)
غزل 305 يوسف گمگشته باز آيد به كنعان غم مخور
٥١ ص
(١٠)
غزل 306 اى سرو ناز حسن كه خوش مى روى به ناز
٦١ ص
(١١)
غزل 307 به راه ميكده عشاق راست در تك و تاز
٦٨ ص
(١٢)
غزل 308 بر نيامد از تمناى لبت كامم هنوز
٧٥ ص
(١٣)
غزل 309 صبا به مقدم گل راح روح بخشد باز
٨٣ ص
(١٤)
غزل 310 منم غريب ديار و تويى غريب نواز
٩٠ ص
(١٥)
غزل 311 منم كه ديده به ديدار دوست كردم باز
٩٧ ص
(١٦)
غزل 312 هزار شكر كه ديدم به كام خويشت باز
١٠٥ ص
(١٧)
غزل 313 بيا و كشتى ما در شط شراب انداز
١١٣ ص
(١٨)
غزل 314 حال خونين دلان كه گويد باز
١٢١ ص
(١٩)
غزل 315 خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز
١٢٧ ص
(٢٠)
غزل 316 دلم ربوده لولى وشى است شورانگيز
١٣٤ ص
(٢١)
غزل 317 روز عيش وطرب وعيد صيام است امروز
١٤٢ ص
(٢٢)
غزل 318 زلفين سيه خم به خم اندر زده اى باز
١٤٨ ص
(٢٣)
غزل 319 درآ كه در دل خسته توان در آيد باز
١٥٤ ص
(٢٤)
غزل 320 اى صباگر بگذرى بر ساحل رود ارس
١٦٠ ص
(٢٥)
غزل 321 جانا تو را كه گفت كه احوال ما مپرس
١٦٧ ص
(٢٦)
غزل 322 دارم از زلف سياهت گله چندان كه مپرس
١٧٤ ص
(٢٧)
غزل 323 درد عشقى كشيدهام كه مپرس
١٨١ ص
(٢٨)
غزل 324 در ضمير ما نمى گنجد بغير از دوست كس
١٨٧ ص
(٢٩)
غزل 325 دلا رفيق سفر، بخت نيكخواهت بس
١٩٥ ص
(٣٠)
غزل 326 گلعذارى ز گلستان جهان ما را بس
٢٠٣ ص
(٣١)
غزل 327 اگر رفيق شفيقى درست پيمان باش
٢١٢ ص
(٣٢)
غزل 328 اى دل غلام شاه جهان باش و شاه باش
٢٢٠ ص
(٣٣)
غزل 329 باز آى و دل تنگ مرا مونس جان باش
٢٢٨ ص
(٣٤)
غزل 330 باغبان گر پنج روزى صحبت گل بايدش
٢٣٣ ص
(٣٥)
غزل 331 ببرد از من قرار و طاقت و هوش
٢٤٢ ص
(٣٦)
غزل 332 به جد و جهد چو كارى نمى رود از پيش
٢٤٧ ص
(٣٧)
غزل 333 به دور لاله قدح گير و بىريا ميباش
٢٥٦ ص
(٣٨)
غزل 334 من خرابم ز غم يار خراباتى خويش
٢٦٢ ص
(٣٩)
غزل 335 چو بر شكست صبا زلف عنبر افشانش
٢٧٠ ص
(٤٠)
غزل 336 چو جام لعل تو نوشم كجا بماند هوش
٢٧٧ ص
(٤١)
غزل 337 خوشا شيراز و وضع بىمثالش
٢٨٣ ص
(٤٢)
غزل 338 در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
٢٨٧ ص
(٤٣)
غزل 339 دلم رميده شد و غافلم من درويش
٢٩٢ ص
(٤٤)
غزل 340 سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش
٢٩٩ ص
(٤٥)
غزل 341 شراب تلخ مى خواهم كه مردافكن بود زورش
٣٠٣ ص
(٤٦)
غزل 342 صوفى گلى بچين و مرقع به خار بخش
٣١١ ص
(٤٧)
غزل 343 فكر بلبل همه آن است كه گل شد يارش
٣١٦ ص
(٤٨)
غزل 344 كنار آب و پاى بيد وطبع شعر ويارى خوش
٣٢٥ ص
(٤٩)
غزل 345 ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش
٣٣١ ص
(٥٠)
غزل 346 مجمع خوبى ولطف است عذار چو مهش
٣٣٧ ص
(٥١)
غزل 347 مرا كارى است مشكل با دل خويش
٣٤٤ ص
(٥٢)
غزل 348 هاتفى از گوشه ميخانه دوش
٣٤٩ ص
(٥٣)
غزل 349 يا رب آن نوگل خندان كه سپردى به منش
٣٥٥ ص
(٥٤)
غزل 350 اى همه كار تو مطبوع وهمه جاى تو خوش
٣٦٢ ص
(٥٥)
غزل 351 دوش با من گفت پنهان كاردانى تيز هوش
٣٦٩ ص
(٥٦)
غزل 352 از رقيبت دلم نيافت خلاص
٣٧٦ ص
(٥٧)
غزل 353 نيست كس را ز كمند سر زلف تو خلاص
٣٨٢ ص
(٥٨)
غزل 354 بيا كه مى شنوم بوى جان از آن عارض
٣٨٨ ص
(٥٩)
غزل 355 حسن وجمال تو جهان جمله گرفت طول وعرض
٣٩٥ ص
(٦٠)
غزل 356 گرد عذار يار من، تا بنوشت حسن خط
٤٠١ ص
(٦١)
غزل 357 ز چشم بد رخ خوب تو را خدا حافظ
٤٠٦ ص
(٦٢)
غزل 358 قسم به حشمت جاه و جلال شاه شجاع
٤١١ ص
(٦٣)
غزل 359 به فر دولت گيتى فروز شاه شجاع
٤١٦ ص
(٦٤)
غزل 360 بامدادان كه ز خلوتگه كاخ ابداع
٤٢١ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص
٤٠٠ ص
٤٠١ ص
٤٠٢ ص
٤٠٣ ص
٤٠٤ ص
٤٠٥ ص
٤٠٦ ص
٤٠٧ ص
٤٠٨ ص
٤٠٩ ص
٤١٠ ص
٤١١ ص
٤١٢ ص
٤١٣ ص
٤١٤ ص
٤١٥ ص
٤١٦ ص
٤١٧ ص
٤١٨ ص
٤١٩ ص
٤٢٠ ص
٤٢١ ص
٤٢٢ ص
٤٢٣ ص
٤٢٤ ص
٤٢٥ ص

جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٣ - غزل ٣٢٠ اى صباگر بگذرى بر ساحل رود ارس

حضرت دوست هم در موارد متعدّد در باره شب سفارش نموده و مى گويد:

«وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ، عَسى‌ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً»[١]: (و پاسى از شب را [براى خواندن قرآن و نماز] بيدار باش، در حاليكه اين خاص توست. باشد كه پروردگارت تو را به مقام محمود و جايگاه ستوده برانگيزد.- نيز مى فرمايد: «وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ، وَ أَطْرافَ النَّهارِ، لَعَلَّكَ تَرْضى‌»[٢]: (و اوقاتى از شب و ابتدا و انتهاى روز به تسبيح [خدا] پرداز، شايد خشنود گردى.- همچنين مى فرمايد: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ»[٣]: (و پاسى از شب، و نيز بعد از سجده ها به تسبيح خدا بپرداز.- يا در باره متقين مى فرمايد: «كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ»[٤]: (كمى از شب را مى خوابيدند.) الى غير ذلك. خواجه هم در جايى مى گويد:

منم يارب! كه جانان را ز عارض بوسه مى چينم‌

دعاى صبحدم، ديدى كه چون آمد به كار آخر

دلا! در مُلكِ شبخيزى، گر از اندوه نگريزى‌

دَمِ صبحت، بشارتها بيآرد ز آن نگار آخر[٥]

دل، به رغبت مى سپارد جان، به چشمِ مستِ يار

گرچه هشياران ندادند اختيارِ خود به كس‌

اى دوست! آنان كه توجّه به عالم ظاهر و بدن عنصرى دارند، و سرگرم تعلّقات خيالى آن مى باشند، و به خودخواهى و خودپرستى، روزگار مى گذرانند، نمى‌خواهند اختيار خود به كس دهند؛ ولى اگر خواجه را، كه رغبت تمام و اشتياق.


[١] - اسراء: ٧٩.

[٢] - طه: ١٣٠.

[٣] - ق: ٤٠.

[٤] - ذاريات: ١٧.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٤، ص ٢٢٩.