جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٩ - غزل ٣١٢ هزار شكر كه ديدم به كام خويشت باز

محبوبا! اين چه فتنه اى است كه چشم سياه مست تو به پا نموده و بر آن مقرّر گشته كه با ناز و جذباتت، عاشقان خود را بكُشى. خلاصه آنكه: جذبات جمال و فتنه انگيزى و ناز تو، از امور لا ينفكّ تو است، و دلباختگى ما هم به جمال تو، مقضىّ و نگذشتنى است. در جايى مى گويد:

اى خواجه! بدين شكرانه كه ديدار دوست تو را ميسّر گشته، از سوختن و پايدارى در مقابل شمع رخسارش مضايقه منما، چون پروانه بسوز و بساز و از جان سپردن باك نداشته باش؛ كه: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ، لَأَزِيدَنَّكُمْ»[٣]: (براستى اگر سپاس گزاريد، [نعمت‌] بر شما افزون كنم.) در جايى پس از رسيدن به اين معنى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧١، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠١، ص ١٠٤.

[٣] - ابراهيم: ٧.