جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤ - غزل ٣٠٤ نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير

من همان ساعت كه از مِىْ خواستم شد، توبه كار

گفتم اين شاخ ار دهد بارى، پشيمانى بُوَد

خود گرفتم كافكنم، سجّاده چون سوسن، به دوش‌

همچو گل، بر خرقه رنگ مِىْ، مسلمانى بود

بى چراغ جام، در خلوت نمى آرم نشست‌

وقتِ گل، مستورىِ مستان ز نادانى بود[١]

دل رميده ما را كه پيش مى آرد؟

خبر دهيد ز مجنونِ خسته از زنجير

منم غريب ديار و تويى غريب نواز

دمى به حال غريبِ ديار خود پرداز

به هر كمند كه خواهى، بگير و بازم بند

به شرط آنكه ز كارم، نظر نگيرى باز[٢]

صبا! به لطف بگو آن غزال رعنا را:

كه سر به كوه و بيابان، تو داده اى ما را

شكر فروش، كه عمرش دراز باد! چرا

تفقّدى نكند، طوطىِ شكر خارا!