جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧ - غزل ٣٠٣ گر بود عمر به ميخانه روم بار دگر

خواجه در جايى:

و در جايى پس از رسيدن به چنين مشاهده اى مى گويد:

ما هرچه راز عشق خود را مخفى و از نااهلان مستور مى داشتيم، ولى (از جايى كه عشق را نمى توان پنهان داشت؛ اگر زبان نگويد، قلم مى نويسد؛ و اگر قلم ننويسد، اشك چشم آن را ظاهر مى سازد.) چنان پرده از سرّ ما برداشته شد كه هر زمان هركس به طريقى آن را به ديگرى افشا مى نمود، و در نتيجه رسواى جهان شديم. در جايى به افشاى اشك چشم اشاره نموده و مى گويد:

گر چه دوست حقوق صحبت و انس ازلى، و يا ديدار گذشته در اين عالم را نديده گرفت، و مرا به سبب آمال و اعمال و انديشه‌هاى عالم بشرى‌ام از ديدارش.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٣، ص ٢٧٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٢، ص ٢٤٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧٢.