جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٨ - غزل ٣١٦ دلم ربوده لولى وشى است شورانگيز

الْمَلائِكَةِ، فَقالَ: أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ. قالُوا: سُبْحانَكَ! لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا، إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ. قالَ: يا آدَمُ! أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ ...»[١]: (و همه نامها را به آدم آموخت، سپس آنها را بر ملائكه عرضه داشت، آنگاه فرمود: اگر راستگوييد از نامهاى اينان خبرم دهيد. عرض نمودند: تو پاك و منزّهى! ما را دانشى نيست جز آنكه تو آموختى، بدرستى كه تنها تو عليم و حكيمى. فرمود: اى آدم! اينان را از نامهاى ايشان آگاه ساز ...) لذا در جايى مى گويد:

اى من بنده آن گفتار (اساتيد و اهل طريقى) كه آتش عشق به معشوق حقيقى را مى‌افزايد، نه آن سخنان (زاهد و شيخ و واعظى) كه به آتش عشق فطرى‌ام آب سرد مى‌پاشد تا به خاموشى بگرايد.

در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

[١] - بقره: ٣١- ٣٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٠، ص ١٥٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧، ص ٥٥.