جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٥ - غزل ٣١٧ روز عيش وطرب وعيد صيام است امروز

در واقع مى خواهد بگويد: جلوه گرى ماه من در نهايت است، به طورى كه جمال محبوبم را روز عيد صيام با همه مظاهر، حتّى با تو- اى خورشيد فَلَكى!- مشاهده مى كنم.

و نور تو را هم پرتوى و گوشه اى از جلوه‌هاى او مى بينم، در نتيجه:

نمى‌دانم امروز چه شده است كه زاهد صومعه نشين را هم محبوبم از آن جوايز بهره‌مند ساخته؟ به گونه اى كه او را نيز به كنج خرابات و مقام اهل دل، مُقيم در شادمانى مى بينم. گويا جوايز خاصّ حضرت دوست همه را شامل خواهد شد. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦، ص ٧٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٤، ص ١٨٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣١، ص ١٩٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٣، ص ١٧٠.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٢، ص ١٧٧.