جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٦ - غزل ٣١٩ درآ كه در دل خسته توان در آيد باز

خلاصه آنكه: روح و روانم تويى و:

اى دوست! بيا، كه ديده‌ام از بسيار گريستن در فراقت، (چون يعقوب ٧) نابينا گشته و تنها وصال توست كه باز بينايى به آن خواهد داد؛ كه: «وَ ابْيَضَّتْ عَيْناهُ مِنَ الْحُزْنِ، فَهُوَ كَظِيمٌ»[٢]: (و ديدگان يعقوب ٧ از [گريه‌] حزن و اندوه نابينا گرديد، و او خشم خود را فرو برده بود.) «اذْهَبُوا بِقَمِيصِي هذا، فَأَلْقُوهُ عَلى‌ وَجْهِ أَبِي، يَأْتِ بَصِيراً»[٣]: (اين جامه‌ام را ببريد و بر صورت پدرم بيافكنيد، تا بينا گردد.) در نتيجه: «أَلْقاهُ عَلى‌ وَجْهِهِ، فَارْتَدَّ بَصِيراً ...»[٤]: (... [مژده رسان‌] آن را بر روى يعقوب ٧ افكند و وى بينا گرديد.- به گفته خواجه در جايى:

و در جايى در مقام تقاضاى وصال مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٩، ص ٢٥٢.

[٢] - يوسف: ٨٤.

[٣] - يوسف: ٩٣.

[٤] - يوسف: ٩٦.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٤، ص ٢٧٣.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.