جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٣ - غزل ٣٢١ جانا تو را كه گفت كه احوال ما مپرس

بى وفايى دعوت مى كند، نخوانده‌ايم، و طريقه اى جز مهر و محبّت و وفاى به عهد عبوديّت را اختيار ننموده‌ايم، و از اين طريقه دست برنخواهيم داشت. و تو خود مى‌دانى؛ در واقع مى خواهد بگويد:

اى خواجه! موسم گل وتجلّيات و ايّامى كه مى توان از آن بهره بردارى كرد، فرا رسيده، اين همه داد از شناسايى خويش به محبوب مزن، خود را آماده مشاهداتش كن، كه به پرسشت خواهد آمد، و چون تجلّى نمود بدان كه نقدينه عمرت اوست آن را درياب، و اين همه چون و چرا مكن كه چون و چرا نه طريقه مردان خداست.

در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩، ص ٧٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٨.