جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٢ - غزل ٣٠٦ اى سرو ناز حسن كه خوش مى روى به ناز

بيانات اين غزل، حكايت از گرفتارى خواجه به فراق پس از وصال دارد، و لذا اظهار اشتياق به ديدار دوباره مى نمايد. مى‌گويد:

اى محبوبى كه سرو قامتت به حسن و جمال و تجلّيات جمالى آراسته است و با عشوه و ناز براى عاشقانت جلوه مى كنى و مى گذرى! فريفتگانت را در مقابل نازت هر لحظه صدها نياز به جان دادن و فانى شدن و از خود تهى گشتن مى باشد.

كنايه از اينكه: از تو جلوه گرى و ناز، و از ما جان باختن. چرا چنين نباشى؟ كه همواره بقاء و بود خود و نابودى عاشق را مى خواهى. طالب وصال نيز چرا چنين نباشد؛ زيرا ناز محبوب است كه عاشق را به مقصودش مى رساند، لذا مى فرمايد:

«عشّاق را به ناز تو هر لحظه صد نياز.» در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٠، ص ٣٠٩.