جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٧ - غزل ٣٥٣ نيست كس را ز كمند سر زلف تو خلاص

يُنِيبُ»[١]: (خدا هركس را بخواهد به سوى خود برگزيده، و هر كه به تمام وجود به او باز گردد، به سوى خويش راهنمايى مى نمايد.)، به گفته خواجه در جايى:

اى خواجه! سخنانت به مثابه دُرهايى است از كان معرفت (انصافاً چنين است)، به هر كسش مگو، و اسرار مخفى دار و جز به خواصّ عرضه مدار؛ كه:

٢٥٥٧

«إنْفَرِدْ بِسِّرِكَ، وَلا تُودِعْهُ حازِماً فَيَزِلَّ، وَلا جاهِلًا فَيَخُونَ.»

[٣]: (رازت را پيش خود نگاهدار، و هرگز نه پيش دور انديش به وديعه بگذار، مبادا كه بلغزد، و نه نزد نادان، مبادا كه خيانت كند.- نيز:

٢٥٥٨

«مِنْ تَوْفيقِ الرَّجُلِ وَضْعُ سِرِّهِ عِنْدَ مَنْ يَسْتُرُهُ، وَإحْسانِهِ عِنْدَ مَنْ يَنْشُرُهُ.»

[٤]: (از موفقيت انسان اين است كه سرّش را نزد كسى بگذارد كه آن را بپوشاند، و احسان و نيكويى‌اش را پيش كسى كه فاشش نمايد.).

[١] - شورى‌: ١٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٠، ص ١٩٦.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب السّر، ص ١٥٨.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب السّر، ص ١٥٩.