جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٣ - غزل ٣٤٣ فكر بلبل همه آن است كه گل شد يارش

پروردگارشان هستند، و او سرپرست ايشان مى باشد، به خاطر اعمالى كه انجام مى‌دادند.- يا: «وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ، ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»[١]: (و خشنوديى از جانب خدا بزرگتر است، اين همان رستگارى بزرگ مى باشد.)، پس «جانب عشق، عزيز است، فرو مگذارش.» در جايى مى گويد:

عارف سالكى كه امروز با مشاهده كمالى، و يا وصل بى‌دوامى از دوست، اين گونه به خود مى بالد و سرخوش است، چنانچه دوست دو جامى ديگر از باده تجلّيات خود نصيبش نمايد چه خواهد كرد؟ بى شك هرچه دارد از دست خواهد داد، و بكلّى فانى خواهد شد و براى او نه سر ماند و نه كلاه. در جايى مى گويد:

(اين بيت يكى از مواردى است كه خواجه، لفظ «صوفى» را در معناى اصلى خودش كه «پشمينه پوش» مى‌باشد استعمال نكرده و منظورش از آن «اهل كمال و صفوت» بوده است.

[١] - توبه: ٧٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٨، ص ٢٨٩.