جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٢ - غزل ٣١٥ خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز

آن دلى كه به تعلّقات عالم طبيعت آلوده گشته، كجا قابل آن است كه جمال دلدار در آن جلوه كند و ديدار او و در نتيجه معرفت نَفْس برايش حاصل شود؟! پس يار را به ديده و آينه پاك دل مى توان ديد.

و شايد مى خواهد بگويد: به او، مى‌توان او را ديد، نه به خود؛ كه:

٢٥١٨

«بِكَ عَرَفْتُكَ، وَأنْتَ دَلَلْتَنى عَلَيْكَ وَدَعَوْتَنى إلَيْكَ، وَلَوْ لا أنْتَ لَمْ أدْرِ ما أنْتَ.»

[١]: ( [معبودا!] به تو، تو را شناختم، و تو بودى كه مرا بر خويش رهنمون شده و به سويت خواندى. و اگر تو نبودى، نمى‌فهميدم كه تو چيستى.) در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

پروردگارا! زاهدى كه همواره ما را گناهكار و خويش را از بديها بركنار مى بيند، و نمى‌گذارد عاشقانت در طلب ديدارت آسوده خاطر باشند، شعورش را بگير تا دست از عيب جويى ما بردارد. در جايى مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٣، ص ٣٩٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٢، ص ١٨٤.