جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٣ - غزل ٣١٥ خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز

و در جاى ديگر مى گويد:

اى خواجه! چنانچه آرزوى ديدار او را دارى، بايد با نسيمهاى صبح، چون غنچه، قباى عالم بشرى و تعلّقات را بِدَرى، تا گل وجود و فطرتت بشكفد، بلكه پس از دريدن، هرچه دارى به او دهى و خود را خالى از هر وهم و انديشه بنمايى؛ زيرا محبوب، تنها به جامه دريدنت قانع نيست، هرچه دارى از تو مى خواهد بستاند، تا به آرزويت نايل سازد. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٤، ص ٨٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٣، ص ٣١٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٧، ص ١٦٦.