جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٣ - غزل ٣٣١ ببرد از من قرار و طاقت و هوش

از مجموع ابيات اين غزل ظاهر مى شود: خواجه را وصالى بوده، سپس به هجران مبتلا گشته، خبر از آن ديدار، و بى‌تابى و اظهار اشتياق به ديدار دوباره حضرت معشوق نموده و مى گويد:

دوستِ سنگين دل و بى‌اعتنا به من، و سيمين بنا گوش و صاحب جاذبه خاصّ و دلربايم، كه به صفت جمال و جلال آراسته بود، با جلوه اى برق آسا طاقت و هوش از من ربود و بى‌قرارم كرد و برفت و به هجرانم مبتلا ساخت. قباى حسن و زيبايى، از آن رو به بر كرده بود، كه هستى مرا غارت بنمايد، زيرا نمى خواست با بود خود، من اظهار وجودى بنمايم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٠، ص ٣٤٢.