جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٠ - غزل ٣١٦ دلم ربوده لولى وشى است شورانگيز

اى خواجه! طول هجران تو را بر آن ندارد كه دست از طلب دوست بدارى و از عجز و مسكنت و عبوديّت در پيشگاهش غفلت ورزى و بر ولايش ثابت قدم نباشى، صابر باش؛ مگر نشنيدى كه هاتف ميخانه و منادى غيبى الهى، دوست ندا در داد كه: در مقام رضاى بر فراق باش و از قضاى الهى مگريز، كه مصلحت تو در آن باشد، نه آنچه خود مى طلبى؛ كه:

٢٣٠٧

«إنَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ يُجْرِى الامُورَ عَلى‌ ما يَقْتَضيهِ، لاعَلى‌ ما تَرْتَضيهِ.»

[٢]: (بدرستى كه خداوند سبحان، امور را بر طبق قضا و اراده حتمى خويش جارى مى گرداند، و نه بر اساس آنچه تو مى پسندى.- نيز:

٢٣٠٨

«فى رِضَى اللَّهِ غايَةُ المَطْلُوبِ.»

[٣]: (منتهاى مقصود تنها در خشنودى خدا بدست مى آيد.- به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! تنها درخواست من از تو اين است كه اگر در اين عالم به كمالات و مشاهدات و ديدارت آراسته نگشتم، در وقت مرگ مرا به لقايت نايل گردانى تا از عقباتى كه پس از اين جهان در پيش دارم، بخصوص هول و بيم روز محشر مصون و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٥، ص ١٤٤.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٧.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣، ص ٥٣.