جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣ - غزل ٣٠٤ نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير

مى‌باشد، و هيچ [حتّى به اندازه تار ميان هسته خرما] مورد ستم قرار نمى گيريد.) و همچنين: «فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ»[١]: (بهره زندگانى دنيا نسبت به آخرت اندكى بيش نيست.) اينان آخرت را هم در مقابل ديدار محبوب ناچيز مى‌شمارند و فقط او را مى خواهند كه:

٣٥٥٨

٢٢٢٧

«يا نَعيمى وَجَنَّتى! وَيا دُنْياىَ وَآخِرَتى!»

[٢]: (اى نعمت و بهشت من! واى دنيا و آخرتم!)

كجايند دوستان همسفر؟ و يا كجايند اساتيد نيكو كردار؟ و يا كجايند نسيمهاى به وجد آورنده از جانب دوست؛ تا درد عشق خويش را با سوز و گداز به ايشان بگويم، شايد چاره آن بنمايند. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

از بس در هجر دوست رنج و محنت و ناراحتى كشيدم، بر آن شدم كه از عاشقى.

[١] - توبه: ٣٨.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥١، ص ٢٠٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٧، ص ٢٠٠.