جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٣ - غزل ٣٢٦ گلعذارى ز گلستان جهان ما را بس

گلعذارى ز گلستان جهان ما را بس‌

زين چمن سايه آن سرو روان ما را بس‌

من و هم صحبتى اهل ريا دورم باد

از گرانان جهان رطل گران ما را بس‌

قصر فردوس به پاداش عمل مى بخشند

ما كه رنديم و گدا، دير مغان ما را بس‌

بنشين بر لب جوى و گذر عمر ببين‌

كاين اشارت ز جهان گذران ما را بس‌

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان‌

گر شمارا نه بس اين سود و زيان ما را بس‌

يار با ماست چه حاجت كه زيادت طلبيم‌

دولت صحبت آن مونس جان ما را بس‌

از در خويش خدا را به بهشتم مفرست‌

كه سر كوى تو از كون و مكان ما را بس‌

نيست ما را بجز از وصل تو در سر هوسى‌

اين تجارت ز متاع دو جهان ما را بس‌

حافظ از مشرب قسمت گله بى‌انصافيست‌

طبع چون آب و غزلهاى روان ما را بس‌