جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١ - غزل ٣٠٢ عاشق زارم مرا با كفر و با ايمان چه كار

بجز دوست و عشقِ به جمال او كارى نخواهيد داشت، و همواره خواهيد گفت:

٢٢١٦

«إلهى! ... ما أطْيَبَ طَعْمَ حُبِّكَ! وَما أعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِكَ، فَأَعِذْنا مِنْ طَرْدِكَ وَإبْعادِكَ.»

[١]: (معبودا! چه خوش است طعم محبّتت! و چه گواراست شربت قُربت! پس ما را از راندن و دور نمودن از درگاهت در پناه خويش آر.) در جايى مى گويد:

اى آن كه طريق دوست را اختيار نموده اى و عاشقى پيشه خود ساخته‌اى! تو را با ظواهر عالم دنيا چه كار؟ طريقه مردان حقّ اختيار كن و به تحليه و تجليه باطن خود بپرداز، تا تو را با عالم حقيقت و قرب دوست انسى حاصل آيد؛ كه:

٢٢٤٣

«إلهى! مَن ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟! وَمَنْ [ذَا] الَّذى أَنِسَ بِقُرْبِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا؟!»

[٣]:

(بار الها! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و جز تو را خواست؟! و كيست كه با مقام قرب تو انس گرفت و از تو روى گردان شد؟!) به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٨، ص ٣٨٦.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.