جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٠ - غزل ٣٣٥ چو بر شكست صبا زلف عنبر افشانش

چو بر شكست صبا زلف عنبر افشانش‌

به هر شكسته كه پيوست تازه شد جانش‌

كجاست همنفسى تا كه شرح غصّه دهم‌

كه دل چه مى كشد از روزگار هجرانش‌

نسيم صبح وفا نامه اى كه بُرد به دوست‌

ز خون ديده ما بود مُهر عنوانش‌

زمانه از ورق گل مثال روى تو بست‌[١]

ولى ز شرم تو در غنچه كرد پنهانش‌

بسى شديم و نشد عشق را كرانه پديد

تبارك اللَّه از اين ره كه نيست پايانش‌

جمال كعبه مگر عذر رهروان خواهد

كه جان زنده دلان سوخت در بيابانش‌

دلم كه مهر تو از غير تو نهان مى داشت‌

ببين كه ديده كند فاش پيش يارانش‌

بدين شكسته بيت الحَزَن كه مى آرد

نشان يوسف دل از چهِ زنخدانش‌[٢]

بگيرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم‌

كه داد من بستاند مگر زدستانش‌

سحر به طرف چمن مى شنيدم از بلبل‌

نواى حافظ خوش لهجه غزلخوانش‌