جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨ - سروده اى از مرحوم علامه طباطبائى(رضوان الله تعالى عليه)

از دل آن روز كه من زاده‌ام‌

داغ به دل بوده و دلداده‌ام‌

تا به ره افتاده‌ام از كودكى‌

هيچ نياسوده دلم اندكى‌

شهر و ده و سينه دريا و كوه‌

گشتم و بگذشتم و دل در ستوه‌

رحل به هر جاى كه مى افكنم‌

روز دگر خيمه خود مى كنم‌

شاهد مقصود نديدم دمى‌

هيچ نديدم خوشى و خرّمى‌

چرخ نگرديد به كامم همى‌

قرعه نيفتاد به نامم دمى‌

نيمه شب از خانه گريزان شدم‌

گاهِ سَحَر سوى گلستان شدم‌

گاهِ بهار و شبِ مهتاب بود

خرگهِ گل بود و لب آب بود

جشن بُدُو شيوه سرو و سمن‌

كرده پُر از غلغله طرف چمن‌

بر سر هر بوته گلى، گل زدند

پاى سمن زيور سنبل زدند

نغز نسيمى كه ز خاور وزد

خود لب گل، گل لب نسرين گزد

رقص كنان نسترن و ياسمن‌

چنگ زنان، چنگ زنان چمن‌

تازه عروسان چمن گرم ناز

پرده در افتاده برون جسته راز

مرغ چمن هرچه به دل راز داشت‌

چون نى بى‌خويش در آواز داشت‌

ما بغنوديم به يك كنج باغ‌

من بُدم و شيشه و جام و چراغ‌

ليك دلم چون خُمِ مِىْ جوش داشت‌

شاهد اندوه در آغوش داشت‌

بسته لب و ديده و گوش از جهان‌

گرم سر از تابش سوز نهان‌