جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٢ - غزل ٣٣٦ چو جام لعل تو نوشم كجا بماند هوش

ايشان از خدا خشنود گشتند.) كجا، و عناياتِ‌ «لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها»[١]: (براى آنان هرچه بخواهند در بهشت وجود دارد.) كجا؟.

و يا بخواهد بگويد: محبوبا! با جمالهاى بهشتى تو را ديدن، ذوقى دگر دارد؛ زيرا اينان از تو جمال دارند، و تو خود از ايشان كنار و دور نيستى، بهشت و نعمتهاى آن را ديدن و تو را با آنها نديدن چه لذّتى دارد.

محبوب، آن روزى كه مرا خلعت ولايت و باده محبّت خود بخشيد و با «وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٢]: (و آنان را بر خودشان گواه گرفت: كه آيا من پروردگار شما نيستم؟!) هركس را جدا بر سرّ ولايتش آگاه ساخت، گويا مى خواست بگويد: هركس خود بايد آن را مشاهده نمايد و بداند. به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است منظور از خلعت دهندگان، انبياء و اولياء :، و يا اساتيد باشند، كه سفارش به حفظ سرّ ولايت، سر لوحه برنامه آنان به سالكين الى اللَّه بوده است.

[١] - ق: ٣٥.

[٢] - اعراف: ١٧٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٥، ص ١٣١.