جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧ - غزل ٣٠١ عيد است و موسم گل و ياران در انتظار

عيد است و موسم گل و ياران در انتظار

ساقى به روى شاه ببين ماه و مى بيار

دل برگرفته بودم از ايّام گل ولى‌

كارى نكرد همّت پاكان روزگار

گر فوت شد سَحور چه نقصان صبوح هست‌

از مى كنند روزه گشا طالبان يار

جز نقد جان به دست ندارم شراب كو

كآن نيز بر كرشمه ساقى كنم نثار

خوش دولتى است خرّم وخوش خسروى كريم‌

يا رب ز چشم زخم زمانش نگاهدار

مى‌خور به شعر بنده كه زيبى دگر دهد

جام مرصّع تو بدين درّ شاهوار

دل در جهان مبند و به مستى سؤال كن‌

از فيض جامِ قصّه جمشيد كامكار

اى دل جَناب عشق بلند است همّتى‌

نيكو شنو حديث و تو اين قصّه گوش‌دار

ز آنجا كه پرده پوشى، خُلق كريم توست‌

بر قلب ما ببخش كه نقدى است كم عيار

ترسم كه روز حشر عنان بر عنان رود

تسبيح شيخ و خرقه رند شراب خوار

حافظ چو رفت روزه و گل نيز مى رود

ناچار باده نوش كه از دست رفت كار