جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٤ - غزل ٣٣١ ببرد از من قرار و طاقت و هوش

عمرى است در هجران محبوب مى سوزم و مى سازم، زمانى آرام مى گيرم و آسوده خاطر مى گردم، كه‌ «هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ»[١]: (اوست آغاز و انجام و پيدا و نهان.- نيز: «وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ»[٢]: (و هر جا كه باشيد، او با شماست.) را مشاهده كنم، و با ديده دل ببينم آن كه سالها در آتش فراقش مى سوختم، با من است و در آغوشش گرفته‌ام. با اين بيان، از هجران گله نموده، و اظهار اشتياق به ديدار او مى‌نمايد. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

چنانچه محبوب به من بى‌عنايت باشد و به خود راهم ندهد، دل از مهر و محبّتش بر نخواهم داشت، اگرچه بميرم و استخوانم پوسيده گردد. در جايى.

[١] - حديد: ٣.

[٢] - حديد: ٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٩، ص ٣٤٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٦، ص ٤٠٥.