جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٩ - غزل ٣٥٩ به فر دولت گيتى فروز شاه شجاع

تا به حال كه شاه شجاع مالك ملك ظاهر و باطن نگشته بود، صورتاً تظاهر به ورد شبانه و كارهاى قشرى و توبه از مى نوشيدن داشتم. پس از اين، بايدم به ذكر و مراقبه و اخلاص و عباداتى كه مرا از تعلّق به اين عالم جدا نمايد، و به عالم قدس توجّه دهد مشغول شد؛ زيرا حريف باده كه او خود باده مى پيمايد، يعنى شاه شجاع، رسيد. در جايى مى گويد:

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

روزگارى شده كه كسى خريدار هنر من، كه سخن گفتن از عشق و معارف به صورت غزليّات است، نمى‌باشد، و مرا هم جز اين متاع نيست. براى چه در فكر آن باشم كه متاع ديگرى را فراهم سازم و به آنان عرضه نمايم؟! به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٤، ص ١٨٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٨، ص ٢٩٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣١، ص ١٩٠.