جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٦ - غزل ٣٢٠ اى صباگر بگذرى بر ساحل رود ارس

كس بر هوا و هوس خود چيره شود، سر افراز مى گردد.- يا:

٢٣٢٤

«مَنْ أحَبَّ نَيْلَ الدَّرَجاتِ العُلى‌، فَلْيَغْلِبِ الهَوى‌.»

[١]: (هركس دوستدار نيل به درجات بلند باشد، بايد بر هوا و هوسش غالب شود.)

گويا مى خواهد بگويد: اگر دوست مرا از بندگان و عشّاق و محبّين خود بشمار آرد، مرا همين بس است. بخواهد بگويد:

٢٦٥٣

«أسْأَلُكَ أنْ تُنيلَنى مِنْ رَوْحِ رِضْوانِكَ، وَتُديمَ عَلَىَّ نِعَمَ امْتِنانِكَ، وَها! أنَا بِبابِ كَرَمِكَ واقِفٌ، وَلِنَفَحاتِ بِرِّكَ مُتَعَرِّضٌ، وَبِحَبْلِكَ الشَّديدِ مُعْتَصِمٌ، وَبِعُرْوَتِكَ الوُثْقى‌ مُتَمَسِّكٌ.»

[٢]: (از تو درخواست مى كنم كه مرا به آسايش مقام رضا و خشنودى‌ات نايل سازى، و نعمتهايى را كه به من منّت نهادى، پاينده دارى، هان! من اكنون به درگاه كَرَمت ايستاده، و در معرض نسيمهاى الطافت درآمده، و به رشته محكم تو چنگ زده، و به دستگيره استوار و مطمئنّت در آويخته‌ام.- در جايى مى گويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الهوى، ص ٤٢٨.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٩، ص ١٨٩.