جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٤ - غزل ٣٢٠ اى صباگر بگذرى بر ساحل رود ارس

وافر به ديدار تو دارد، مورد عنايت خود قرار دهى، از وابستگيهاى عالم طبيعت و خيالى خويش، بلكه از هستى‌اش، به پيش چشم جذّاب و جمال دل آرايت خواهد گذشت. در جايى مى گويد:

انبيا و اوليا :، و يا اهل دل و مرشدهاى طريق، مرا گفتند: عمر خود به غفلت بسر مبر، و به اين و آن و لهو و لعبِ دنيا مشغول مباش، و سرمايه زندگى خويش را در راه آن كسى بكار بند كه همه چيزت به او و از اوست؛ كه:

٢٣١٩

«وَيْحَ ابْنِ آدَمَ ما أغْفَلَهُ! وَعَنْ رُشْدِهِ ما أذْهَلَهُ!»

[٢]: (واى بر فرزند آدم! كه چقدر غافل و رشد خود را فراموشكار است!- نيز:

٢٣٢٠

«لا عَمَلَ لِغافِلٍ.»

[٣]: (عملى براى شخص غافل نيست.)؛ ولى من گفتار ايشان را چون آهنگى نوازنده (كه زود از خاطر مى رود) گمان كردم و بخاطر سرپيچى از پند و راهنمائى آنان به هجران مبتلا گشتم. اين ابتلاء پندى است مرا كه ديگر از فرمان بندگان الهى و راهنماييهايشان سرپيچى نكنم، تا مبتلا نگردم حال نتيجه قول.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٤، ص ٢٤٩.

[٢] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٦.

[٣] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٦.