جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣ - مقدمه اهميت بيدارى شب و سحرخيزى از نظر خواجه

١٠- تا مگر همچو صبا، باز به زلف تو رِسَم‌

حاصلم دوش، بجز ناله شبگير نبود[١]

١١- هر گنج سعادت، كه خدا داد به حافظ

از يُمنِ دعاى شب و وِرْد سحرى بود[٢]

١٢- به بوى مژده وصل تو تا سحر، همه شب‌

به راهِ باد نهادم، چراغِ روشنِ چشم‌[٣]

١٣- پاسبانِ حرم دل شده‌ام، شب همه شب‌

بو كه سيرى بكند آن مه ناكاسته‌ام‌[٤]

١٤- سزاى قدر تو شاها! به دست حافظ نيست‌

بجز نياز شبى و دعاى صبحدمى‌[٥]

١٥- مِى صَبوح و شِكَرْ خوابِ صبحدم تا چند؟

به عُذرِ نيم شبى كوش و ناله سحرى‌

مرا در اين ظلمات، آنكه رهنمايى داد

دعاى نيم شبى بود و گريه سحرى‌[٦]

١٦- به خدا، كه جرعه اى دِهْ، تو به حافظِ سحر خيز

كه دعاى صبحگاهى، اثرى دهد شما را[٧]