جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٥ - غزل ٣٥٨ قسم به حشمت جاه و جلال شاه شجاع

اى اديبى كه مشتى الفاظ و اصطلاحات را آموخته‌اى! من تا وقتى به گفتار تو در كنج بقعه ها به كار خود مشغول، و به زهد تظاهر مى نمودم، و نصيحت تو را فرمان مى‌بردم، كه شاه شجاع فرمانرواى اين ملك نبود. حال كه وى فرمانفرماى ملك شيراز شده، ديگر به موعظه و گفتار هيچ كس گوش نداده، و آشكارا طريقه فطرى و عاشقى را اختيار خواهم نمود؛ لذا مى گويد:

كنايه از اينكه: اى خواجه! بس است تظاهر به زهد خشك و بيهوده گويى براى حفظ سرّ خويش، وقت آن است كه غزليّات عاشقانه بسرايى و بخوانى، يا برايت بخوانند و گوش فردا دهى. در جايى مى گويد:

و در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٠، ص ٢٥٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٧، ص ٣٤٧.