جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٣ - غزل ٣٥٨ قسم به حشمت جاه و جلال شاه شجاع

اى شاه شجاع! قسم به جاه و جلالت، كه مرا با كسى براى مال و جاه نزاع نبوده و نمى‌باشد؛ كه:

٢٥٧٧

«ألْمِرآءُ بَذْرُ الشَّرِّ.»

[١]: (جدال و ستيزيدن، تخم شرّ مى باشد.- نيز:

٢٥٧٨

«مَنْ صَحَّ يَقينُهُ، زَهِدَ فِى المِرآءِ.»

[٢]: (هركس يقينش درست باشد، به جدال و ستيزه نمودن بى ميل مى شود.- همچنين:

٢٥٧٩

«مَنْ كَثُرَ مِرآئُهُ بِالْباطِلِ، دامَ عَمآئُهُ عَنِ الحَقِّ.»

[٣]: (هركس زياد به باطل بستيزد، كور باطنى‌اش مدام مى گردد.) اگرم نزاع است، با آنان مى باشد كه با انديشه و عقيده من و اهل كمال در ستيزند و جهت آن اين است كه ما طريقه عشق و محبّت دوست را اختيار نموده ايم پس از اين:

اى شاه شجاع! حال كه تو حكمفرماى ظاهر و باطن مى باشى و بر سر كار حكومت مستقر گشته‌اى، و از دست تو مى توان جام معنويّات و كمالات را هم نوشيد؛ سزاوار است كه ما را از جام كمالات خود بهره‌مند سازى. با اين همه، ما جرأت و دليرى دردسر دادن براى رفع تشنگى خود نداريم.

چون از سرزنش زاهد و واعظ و شيخ و غيره، با آمدن شاه شجاع، آسوده گشتم:

اى اساتيد اهل طريق! تا فرصت باقى است براى خدا مرا با مىِ مراقبه و ذكر و توجّه به دوست چاره ساز شويد؛ زيرا معلوم نيست، فردا حكمران اين ديار چه كس.

[١] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب المراء، ص ٣٦٤.

[٢] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب المراء، ص ٣٦٤.

[٣] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب المراء، ص ٣٦٤.