جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٢ - غزل ٣٢٩ باز آى و دل تنگ مرا مونس جان باش

عاشقانه) اشاره به اشتياق به ديدار دوست و ثبات قدم خود در خواسته‌اش كرده است. در جايى مى گويد:

اى خواجه! چنانچه هوس ديدار دوباره دوست را دارى، مى‌توانى از طريق ولاى علىّ و آلش : كه جانشينان بعد از رسول اللَّه ٦ اند، به آرزويت نايل گردى؛[٢] كه:

٢٦٦٩

«مَنْ أَرادَ اللَّهَ، بَدَأَ بِكُمْ ... بِكُمْ يَكْشِفُ اللَّهُ الكَرْبَ ... إرادَةُ الرَّبِّ فى مَقاديرِ امُورِهِ، تَهْبِطُ إلَيْكُمْ، وَتَصْدُرُ مِنْ بُيُوتِكُمْ.»

[٣]: (هركس خدا را قصد كند، به شما [اهل بيت :‌] شروع مى كند ... خداوند ناراحتى سخت را بواسطه شما برطرف مى‌سازد ... اراده پروردگار در اندازه گيرى تمام امورش، به پيشگاه شما فرود مى آيد و سپس از مقام منيع شما [به جهانيان‌] صادر مى شود.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٨، ص ١٣٣.

[٢] - تشبيه به جام و آصف و جمشيد، صرفاً تمثيلى است براى فهماندن مقصود خود؛ وگرنه او كِىْ جام جهان بين جمشيد را تقاضا مى كرده و دستش به آن و آصف جمشيد مى رسيده، كه بخواهد معناى ظاهرى آن را اراده نمايد؟!

[٣] - كامل الزّيارات، باب ٧٩، زيارت ٢، ص ١٩٩- ٢٠٠.