جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٠ - غزل ٣٢٩ باز آى و دل تنگ مرا مونس جان باش

كه در مصطبه عشق جانان مى دهند، باده تجلّيات اسماء و صفاتى اوست كه واصلين درگاهش را از آن بهره منديهاست، به خصوص روزه داران واقعى را.)؛ كه:

٢٣٩٤

«هُوَ شَهْرٌ دُعيتُمْ فيهِ إلى‌ ضِيافَةِ اللَّهِ، وَجُعِلْتُمْ فيهِ مِنْ أهْلِ كَرامَةِ اللَّهِ.»

[١]: (اين ماه، ماهى است كه به ميهمانى خدا خوانده شده، و از اهل كرامتِ در نزد خدا گرديده‌ايد.) در جايى مى گويد:

اى خواجه واى عارفى كه هنوز حالاتت مقام نگشته و هنوز سير معنوى‌ات به پايان نرسيده! بكوش همان طورى كه در خرقه بشرى خود آتش زدى، و از خيالات و انديشه‌هاى عالَم خَلْقى رستى، و فنايت نصيب گشت، مقام بقاء هم روزى‌ات گردد و سر حلقه اهل كمال و رندان زمان خود گردى. به گفته خواجه در تشويق رسيدن به اين مقام، در جاى ديگر:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٨، ص ٢٣٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٧، ص ٣٧٩.