جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٩ - غزل ٣٢٩ باز آى و دل تنگ مرا مونس جان باش

از بيشتر ابيات اين غزل ظاهر مى شود كه خواجه را ديدارى با دوست و معشوقش بوده، سپس به هجران مبتلا گشته، لذا با بيانات شاعرانه و عاشقانه خود تمنّاى ديدار گذشته را نموده و مى گويد:

اى دوست! بيا و بازم جلوه بنما و با مشاهده جمالت از دل شكسته و سوخته غم عشق و هجرانت دلجويى بنما و بازش محرم سرّ نهان خويش گردان، و آن جمال و زيبايى خود را كه از همه مخفى مى دارى، بروى آشكار كن؛ كه:

٢٣٩٣

«أللّهُمَّ! أرِنَا الأشْيآءَ كَما هِىَ.»

[١]: (بار خدايا! حقيقت اشياء را به من بنمايان.) به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! از آن باده تجلّياتت كه در توجه گاه و پرده سراى عشق و كوى خود به برجستگان خويش ارزانى مى دارى، دو سه پيمانه هم- اگرچه ماه رمضان باشد- به ما دلباختگانت عطا كن، تا بازت ببينيم و از ديدارت بهره‌مند گرديم. (آرى، باده‌اى.

[١] - بحر المعارف، ص ٣٠٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.