جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٤ - غزل ٣٢٧ اگر رفيق شفيقى درست پيمان باش

خاطرم را پريشان سازند. به گفته خواجه در جايى:

لذا باز مى گويد:

اى دوست! اگر بناى تو بر مخفى بودن خويش و نشان ندادن جمالت مى باشد، يك سره خود را از نظرم غايب ساز و اين گونه با من رفتار مكن: كه گاهم به خويش راه دهى، و گاه محروم از ديدارت سازى. به گفته خواجه در جايى:

اى دوست! اين: «منم كه شهره شهرم به عشق ورزيدن ...»[٣]، هركس را سزاوار آن نيست كه به جمال تو عشق ورزد. «بيا و نو گل اين بلبلِ غزلخوان باش» و همواره مرا از جمالت بهره‌مند ساز، و نگذار اين گونه پامال بى‌عنايتيهايت گردم. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٥، ص ٣٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٧، ص ٩٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٣، ص ٣٥٠.