جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٥ - غزل ٣٢٧ اگر رفيق شفيقى درست پيمان باش

و نيز در جاى ديگر:

محبوبا! حال كه بر كرسى سلطنت خود مستقرّى و اين منصب تو را سزاست، فرمان بندگى بده، ببين چگونه‌ات فرمانبردار مى باشيم، و به آيين بندگى عمل خواهيم كرد و سر از بندگى‌ات نخواهيم پيچيد؛ بلكه غرض ما از ديدارت آن است، كه عظمت و سلطنت تو را بهتر مشاهده كنيم، و حقيقت عبوديّت خود را بهتر درك نماييم، و به تمام معنى خود را فراموش كرده و شايستگى عبوديّت حقيقى‌ات را پيدا كنيم.

زيرا آن كه تو به بندگى پذيرى و بنده خود خوانى، مقامى بس رفيع به او عطا نموده‌اى، و به عنايات ظاهرى و معنوى‌اش مفتخر ساخته‌اى؛ كه: «وَ كَذلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي الْأَرْضِ، وَ لِنُعَلِّمَهُ مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحادِيثِ‌ ... إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُخْلَصِينَ»[٣]: (و بدينسان به.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٥، ص ٣٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٦، ص ٣٩٨.

[٣] - يوسف: ٢١- ٢٤.