جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٦ - غزل ٣٣٩ دلم رميده شد و غافلم من درويش

و در جاى ديگر مى گويد:

چنانچه طبيبان و راهنمايانم بخواهند از حال من با خبر شوند، و بدانند فراق و عشق دوست با من چه كرده، بايد دستى براى تجربه و امتحان بر دل مجروح خونينم نهند، تا با فرا گرفتن خون، دست و آستينشان را، از سختى روزگار هجرانم آگاه گردند؛ در نتيجه مى خواهد بگويد: آنها هم اگر از حال من آگاه شوند، افسرده خاطر خواهند شد. گله اى است از دوست كه چرا عنايتى نمى نمايد؛ در جايى مى‌گويد:

با اين همه، خود را بر اين گفته سرزنش كرده و مى گويد:

اى خواجه! پادشاه و مالك على الاطلاق جهان، مصلحت تو را در اين دانسته تا.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٢، ص ٢٩٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٢، ص ١٢٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٤، ص ١٧٨.