جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥١ - غزل ٣٠٥ يوسف گمگشته باز آيد به كنعان غم مخور

يوسف گمگشته باز آيد به كنعان غم مخور

كلبه احزان شود روزى گلستان غم مخور

اين دل غمديده حالش به شود دل بد مكن‌

وين سرشوريده باز آيد به سامان غم مخور

دور گردون گر دو روزى بر مراد ما نگشت‌

دائماً يكسان نماند حال دوران غم مخور

گر بهار عمر باشد باز بر طرف چمن‌

چتر گل بر سركشى اى مرغ خوشخوان غم مخور

هان مشو نوميد چون واقف نيى ز اسرار غيب‌

باشد اندر پرده بازيهاى پنهان غم مخور

هر كه سرگردان به عالم گشت وغمخوارى نيافت‌

آخر الامر او به غمخوارى رسد هان غم مخور

در بيابان گر به شوق كعبه خواهى زد قدم‌

سرزنشهاگر كند خار مغيلان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقيب‌

جمله مى داند خداى حال گردان غم مخور

اى دل ار سيل فنا بنياد هستى بركند

چون ترا نوح است كشتيبان زطوفان غم مخور

گرچه منزل بس خطرناكست و مقصد ناپديد

هيچ راهى نيست كو را نيست پايان غم مخور

شمع بزم آفرينش شاه مردان است و بس‌

گر تويى از جان غلام شاه مردان غم مخور

حافظا در كنج فقر و خلوت شبهاى تار

تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور