جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٦ - غزل ٣٥٥ حسن وجمال تو جهان جمله گرفت طول وعرض

ظاهراً خواجه، اين غزل را در مدح حضرت حجّة ابن الحسن (عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف) سروده و كمالات حضرتش را با تمثيلى بيان مى نمايد، و ممكن است منظورش حضرت دوست سبحانه باشد. مى‌گويد:

اى وليّى كه زمينيان به حسن و جمال تو آگاه گشته‌اند، و خورشيد آسمان با افروختگى‌اش در مقابل نور رخسارت خجلت زده و شرمنده گشته است. در زيارت جامعه در توصيف معصومين : است كه:

٢٥٦٢

«ألسّلامُ عَلى‌ أئِمَّةِ الهُدى‌ وَ مَصابيحِ الدُّجى‌.»

[١]: (سلام و درود بر پيشوايان هدايت و چراغهاى تاريكى)، و در همين زيارت است كه:

٢٥٦٣

«وَانْتَجَبَكُمْ لِنُورِهِ.»

[٢]: (و [خدا] شما را براى نور خويش برگزيد.- باز مى فرمايد:

«وَنُورُهُ وَبُرْهانُهُ عِنْدَكُمْ.»

[٣]: (و نور و برهان و راهنمايى‌اش نزد شماست.) و مى‌فرمايد:

٢٥٦٥

«خَلَقَكُمُ اللَّهُ أنْواراً فَجَعَلَكُمْ بِعَرْشِهِ مُحْدِقينَ.»

[٤]: (خداوند شما را به صورت نور آفريد و طواف كننده بر گردا گرد عرشش قرار دارد.- همچنين مى فرمايد:

٢٥٦٦

«مَوالىَّ! لا احْصى ثَنآئَكُمْ، وَلا أبْلُغُ مِنَ المَدْحِ كُنْهَكُمْ، وَمِنَ الوَصْفِ قَدْرَكُمْ، وَأنْتُمْ نُورُ الأخْيارِ وَهُداةُ الأبْرارِ ...»

[٥]: (اى سروران من! من نمى توانم ثنا و ستايش شما را به شمار درآورده، و به.

[١] - بحار الانوار، ج ١٠٢، ص ١٢٨، از روايت و زيارت ٤.

[٢] ( ٢، ٣) بحار الانوار، ج ١٠٢، ص ١٢٩، از روايت و زيارت ٤.

[٣] ( ٢، ٣) بحار الانوار، ج ١٠٢، ص ١٢٩، از روايت و زيارت ٤.

[٤] - بحار الانوار، ج ١٠٢، ص ١٣٠، از روايت و زيارت ٤.

[٥] - بحار الانوار، ج ١٠٢، ص ١٣١، از روايت و زيارت ٤.