جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢ - غزل ٣٠٢ عاشق زارم مرا با كفر و با ايمان چه كار

خواجه با بيت ختم، به سخن مطلع غزل بازگشته و به خود خطاب مى كند كه:

اگر حقيقتاً عاشق و مست ديدار دوست مى باشى، دگر بار سخن نخستين خود را بازگوى؛ كه: «إِنَّ الَّذِينَ قالُوا: رَبُّنَا اللَّهُ، ثُمَّ اسْتَقامُوا، تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ، أَلَّا تَخافُوا، وَ لا تَحْزَنُوا، وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ»[٢]: (همانا آنان كه گفتند: «پروردگار ما خداست»، و سپس پايدارى ورزيدند، فرشتگان بر ايشان نازل شده [و مى گويند:] كه نترسيد و اندوهگين نشويد، و مژده باد شما را به بهشتى كه بدان نويد داده مى شديد.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٢، ص ٢١٠.

[٢] - فصّلت: ٣٠.