جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩ - سروده اى از مرحوم علامه طباطبائى(رضوان الله تعالى عليه)

چشم و لبى را كه ز غم بسته بود

گريه گهى، خنده گهى، مى‌گشود

ديدم و پروانه به گرد چراغ‌

گردد و بزمى است دگر سوى باغ‌

ليك سراسر همه خاموشى است‌

جلوه گه راز فراموشى است‌

در دو سر باغ، دو تا جان فروش‌

اين به طواف اندر و آن در خروش‌

عالم پروانه، همه راز بود

عالم بلبل همه آواز بود

گفت به پروانه خامُش، هَزار:

هان! تو هم از سينه نوايى بيار

با دلِ پُر سوز، نوايت سزاست‌

در جلوِ ناز، نيازت رواست‌

گفت به مرغ سحر: آرام شو

بسته دامىّ و برو رام شو

راستى ار عاشق دل رفته‌اى‌

اين همه از بَهْرِ چه آشفته‌اى؟

گفت: مرا يار بدينسان كند

بى خود و بى‌تاب و پريشان كند

گفت: بگو زنده چرا مانده‌اى‌

تخمِ وفا، گر به دل افشانده‌اى؟

صائقه عشق به هر جا فتاد

نام و نشان، سوخته بر باد داد!

يا به دل انديشه جانان ميار

يا به زبان نام دل و جان ميار

پيش مياور سخن گنج را

ورنه فراموش نما رنج را

فارغ از اين پند چو پروانه گشت‌

از دل و جان بى‌خود و بيگانه گشت‌

خويش بر آتش زد و خاموش شد

رخت برون برد و فراموش شد