جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٩ - غزل ٣٥٧ ز چشم بد رخ خوب تو را خدا حافظ

گويا مى خواهد از زبان معشوق خطاب به خويش بگويد: چنانچه صبح هنگام، چون رندان، به راز و نياز با من بپردازى، عنايتهاى مرا به خود خواهى يافت، و شكرگزار آن خواهى شد، و مرا به عظمت و بزرگوارى خواهى ستود. در جايى مى‌گويد:

و در جايى ديگر مى گويد:

و يا مى خواهد بگويد: تا تو را نعمت ديدار و صلح و صفا با من ميسَّر است، قدر آن ندانى؛ و چون از تو گرفته شود، مانند رندان سحرگاهان به ناله درآيى و به ياد عنايتهايم با تو مرا به دعاى خير ياد خواهى كرد.

اى خواجه! تو را با بى‌بضاعتى از بندگى خالص او، لياقت وصالش نبود، كجا گدايان و تهيدستان را ممكن است خريدارى‌اش؟! كنايه از اينكه: اگر ديدارم نصيبت گشت و به وصالم نايل ساختم، عنايتى بود از من: كه: «فَلَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ‌.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨، ص ٧٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠، ص ٧١.