جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥ - غزل ٣٠٤ نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير

اى خواجه! و يااى سالك طريق دوست! آنچه او از ديدارش در ازل (پيش از آنكه اين وجود عنصرى اعتبارى ما وجود و حضور داشته باشد)، تقدير نموده، خواسته‌اش محتاج به اذن ما نبوده و نخواهد بود، و چون و چرا در آن راه ندارد؛ پس اگر قسمت تو اندكى موافق خواسته‌ات نيست، خُرده مگير، بنده را با «لَيْتَ» و «لَعَلَّ» چه كار؟ در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

بارها عزم آن نموده‌ام كه مراقبه و ذكر و توجّه به محبوب را ترك گويم، ولى چه كنم؟ كه دوست دست از كششها و نوازشهاى خود بر نمى دارد، و مرا هر ساعت به نوعى با الطاف خفيّه و نوازشهايش باز به خويش دعوت مى كند، ناچار توبه از توبه مى كنم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢، ص ٤٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٩، ص ٨٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣، ص ٥٣.