جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦ - غزل ٣٠٤ نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير

و در جاى ديگر مى گويد:

اى دوست! قدح وجود مرا به محبّت و مشاهدات دو آتشه خود بيآراى و مرا از من بگير و فانى ساز، تا تو را به تو بخواهم، نه به خويشتن؛ كه:

٢٢٢٨

«مِنْكَ أطْلُبُ الوُصُولَ إلَيْكَ، وَبِكَ أسْتَدِلُّ عَلَيْكَ، فَاهْدِنى بِنُورِكَ إلَيْكَ.»

[٣]: (از تو وصالت را خواستارم؛ و به تو، بر خودت راهنمايى مى جويم؛ پس مرا با نور خويش به سويت رهنمون شو.).

و يا مى خواهد بگويد: من از توجّه به عالم كثرات و مظهريّت، كه خال سياه و نشان دهنده پرتوى از جمال توست، نمى‌توانم خلاصى يابم و به نظر استقلالى به آنها ننگرم، مگر آنكه تو وجود مرا غرق مى ناب مشاهده‌ات نمايى، تا بكلّى از خود و كثرات بِرَهَم، وتو را با مظاهر، و محيط به آنها مشاهده نمايم؛ كه:

٢٢٨٦

«يا مَنِ اسْتَوى‌ بِرَحْمانِيَّتِهِ، فَصارَ العَرْشُ غَيْباً فى ذاتِهِ! مَحَقْتَ الآثارَ بِالآثارِ، وَمَحَوْتَ الأغْيارَ بِمُحيطاتِ أفْلاكِ الأنْوارِ.»

[٤]: (اى خدايى كه با رحمانيّتت [بر تمام موجودات‌] استوار و چيره گشتى، و در نتيجه عرش [موجودات‌] در ذاتت غايب گرديده! آثار مظاهر را با آثار خويش از بين برده و اغيار را با افلاك انوار احاطه كننده‌ات محو نمودى.)؛ لذا مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٨، ص ٢٨٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٢، ص ٧٩.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.