جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٦ - غزل ٣١٦ دلم ربوده لولى وشى است شورانگيز

و ممكن است منظور خواجه از بيت، ذكر چهار صفت از صفات دنيا باشد، كه:

دلها را مى ربايد، و شورى در اهلش به پا مى كند، دروغين وعده وقتّال وضع و رنگ آميز و فريب دهنده است و مى خواهد مرا هم دچار خويش كند.

اى هزاران جامه تقوى‌ و زهد خشك ريائى و عبادت قشرى، به فداى آن محبوبى كه از باطن مظاهر و از طريق كثرات براى من جلوه گرى كند، و پرده از جمال مظاهرش بگشايد و به ديدارش نايل سازد! در واقع با اين بيان اظهار اشتياق به دوست حقيقى مى نمايد. در جايى مى گويد:

آرى، كمال عشق و حقيقت بى‌انتهاى محبوب، آن را باشد كه در قبول ولايت.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٨، ص ٢٨٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٢، ص ٣١١.