شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٦٦ - متردد شدن در ميان مذهبهاى مخالف و بيرون شو و مخلص يافتن

يكى از عقل مى‌لافد يكى طامات مى‌بافد

بيا كاين داورى‌ها را به پيش داور اندازيم‌

بر اميد راست كژ را مى‌خرند

ز هر در قندى رود آن گه خورند

گر نباشد گندمِ محبوب نوش‌

چه بَرَد گندم نماى جو فروش؟

پس مگو كين جمله دَمها باطل‌اند

باطلان بر بوىِ حق دامِ دل‌اند

پس مگو جمله خيال است و ضلال‌

بى‌حقيقت نيست در عالم خيال‌

حق شب قدر است در شبها نهان‌

تا كند جان هر شبى را امتحان‌

نه همه شبها بود قدر اى جوان‌

نه همه شبها بود خالى از آن‌

در ميانِ دلق پوشان يك فقير

امتحان كن و آن كه حق است آن بگير

مُؤمن كيِّس مُمَيِّز كو؟ كه تا

باز داند حيزكان را از فتَى‌

گر نه معيوبات باشد در جهان‌

تاجران باشند جمله ابلهان‌

پس بود كالا شناسى سخت سهل‌

چون كه عيبى نيست چه نااهل و اهل‌

ور همه عيب است دانش سود نيست‌

چون همه چوب است اينجا عود نيست‌

آن كه گويد جمله حقّ‌اند احمقى است‌

و آن كه گويد جمله باطل او شقى است‌

تاجرانِ انبيا كردند سود

تاجران رنگ و بو كور و كبود

مى‌نمايد مار اندر چشم، مال‌

هر دو چشم خويش را نيكو بمال‌

منگر اندر غِبطه اين بيع و سود

بنگر اندر خُسرِ فرعون و ثمود

اندر اين گردون مكرّر كن نظر

ز آن كه حق فرمود ثُمَّ ارجِع بَصَر